مسلم است که کربلا نه تنها خالص ترین جبهه ی تاریخ، بلکه خلوص محض است. هیچ جبهه ای از نظرخلوص نه در صحنه ی جنگ بدر،نه در جنگ احد،نه در طول تاریخ، به خلوص جبهه ی عاشورا نمی رسد و روایات ما نیز به این مطلب تاکید دارد. تمام احتیاط های اباعبدالله علیه السلام برای آن بود که صحنه ای به وسعت تاریخ و به عمق انسانیّت برای همه ی انسان ها بنا کنند تا هر کس به اندازه ی همّت خود از آن بهره بگیرد، و هر انسانی وقتی به کربلا نظر میکند، بی بهره نباشد، و هر کس مطلوب و گمشده ی حقیقی خود را در آن جا بیابد.

وقتی دقت کنید می بینید در آن صحنه نه آنچنان بی احتیاطی به معنای بی باکی است و نه ترس به معنای تغییر مواضع؛ اگر کربلا را تلاش و مبارزه یک عدّه آدم نترس جسور و بی باک که از هیچ چیز نمی ترسند و دشمن شان را لجن مال می کنند و هیچ احتیاط و قیدی هم ندارند، معنا کردید، این کربلا نیست. اگر کربلا را کار یک عدّه آدم هایی که نگران عطش و اسارت بچّه هایشان هستند معنی کردید این هم کربلا نیست،

پس کربلا کدام است؟؟ کربلا نه ترس است و نه بی باکی و فهمیدن چنین کربلایی بسیار سخت و دشوار است.

دیده شده در کتاب: کربلا مبارزه با پوچی ها،اصغر طاهر زاده، ص 111.

شانه زدن موی بلند را مستحب بر شمرد. فرمود که شانه زدن برای هر نماز -مستحب و واجب- پاداش دارد.

می فرمودند: کسی که مو دارد،یا آن را کوتاه کند، یا آن را به خوبی سامان دهد.

افزون بر آراستگی برای همسرانش، برای دوستانش نیز خود را می آراست.

عایشه می گوید: دیدم در پیاله آبی که در خانه بود خود را می نگرد و موهایش را مرتب می کند و می خواهد نزد دوستانش برود. بدو گفتم: پدر و مادرم فدایت باد! تو پیامبر و بهترین آفریده هستی، به آب می نگری و خود را می آرایی؟

حضرت فرمودند: خداوند دوست دارد هرگاه بنده ای نزد دوستانش می رود، خود را بیاراید.

دیده شده در ماهنامه فرهنگی اجتماعی آشنا.

مقام معظم رهبری :

“ بعضی ها احساس دارند، احساس مسئولیت می کنند، انگیزه دارند اما این انگیزه را غلط خرج می کنند؛ بد جایی خرج می کنند؛ اسلحه را به آن جایی که باید نشانه نمی گیرند؛ این بر اثر بی بصیرتی است. حالا ما چند سال پیش در قضیه فتنه گفتیم بصیرت؛ بعضی دهن کجی کردند که بصیرت ! بله، بصیرت؛ بصیرت که نبود، هرچه که مسئولیت و انگیزه بیشتر باشد، خطر بیشتر است؛ اطمینانی دیگر نیست به این آدم بی بصیرت و بدون روشن بینی که دوست را نمی شناسد، دشمن را نمی شناسد و نمی فهمد کجا باید این احساس را، این نیرو را، این انگیزه را خرج کند. “

دیده شده در: ماهنامه فرهنگی اجتماعی آشنا.

ز جاده های خطر بوی یال می آید

کسی از آن سوی مرز محال می آید

صدای کیست، خدایا درست می شنوم؟

دوباره بوی صدای بلال می آید

مشام جنگل آتش گرفته می سوزد

که بوی سوختن از یک نهال می آید

ز بس فرشته به تشییع لاله آمد و رفت

صدای مبهم برخورد بال می آید

مپرس ازدل خون: لاله ها چرا رفتند

که بوی کافری از این سوال می آید

بیا و راست بگو، چیست مذهبت ای عشق

که خون لاله به چشمت حلال می آید؟

به لحظه لحظه ی این روزهای سرخ قسم

که بوی سبزترین فصل سال می آید

“ازقیصر امین پور”

بشناس اى مفضل منفعت گريه اطفال را و بدان كه در دماغ اطفال رطوبتى هست كه اگر بماند علت ها و دردهاى عظيم در ايشان احداث مى نمايد مانند كورى و امثال آن ،، پس گريه اين رطوبت را از سر ايشان فرود مى آورد و باعث صحت بدن و سلامتى ابصار ايشان مى گردد، پس چنانچه طفل به گريه منتفع مى گردد و بر پدر و مادر منفعت آن پنهان است و ايشان سعى مى كنند كه او را ساكت گردانند و به هر حيله مى خواهند او را خاموش كنند كه از گريه باز ايستد به سبب آن كه نمى دانند كه گريه براى او اصلح است و عاقبتش نيكوتر است . هم چنين جايز است كه در بسيارى از چيزها منفعت ها باشد كه ملحدان كه مذمت تدبير خالق مى كنند ندانند و اگر بدانند و بفهمند اين معنى را حكم نخواهند كرد بر چيزى از چيزهاى عالم كه در آن منفعتى نيست به سبب آن كه حكمت آن را ندانند زيرا كه بسيارى از آنها را كه منكران نمى دانند عارفان مى دانند و بسى از آنها كه علم مخلوق از آن قاصر است و علم حق تعالى به آن احاطه كرده است .
دیده شده در کتاب توحید مفضل ص56.

تفكر نما در رنگ آسمان آن را به اين رنگ آفريده براى آن كه موافق ترين رنگ هاست بر آن كه ديده ، و نور بصر را تقويت مى نمايد حتى آن كه اطبا مى گويند كه اگر كسى را ضعفى در ديده پديد آمده باشد بايد كه نظر كند به كبود مايل به سياهى .
پس تفكر كن كه چگونه حق تعالى رنگ آسمان را كبود مايل به سياهى گردانيده كه مكرر نظر كردن به آسمان بر ديده ها ضرر نرساند، پس آن كه حكما و دانايان بعد از تجارب بسيارى پى به آن برده اند چون در خلقت حكيم عليم نظر مى كنى موافق آن مى يابى حكمت بالغه الهى در همه چيز ظاهر است ، كه عبرت گيرندگان از آن عبرت گيرند و تفكر نمايند در اين امر ملحدان .

دیده شده در کتاب :توحید مفضّل.

حضرت امام حسن عسكرى (عليه السلام) از ائمه‏ اى هستند كه تحت فشار بسيار بودند؛ زيرا كه ائمه هر چه به دوره امام عصر عجل الله تعالى فرجه نزديك مى‏ شدند، كار بر آنها سخت‏ تر مى‏ شد. بنا به نص تاريخ، تمام مدت شش سال امامت ايشان، حضرت در محله العسكر - كه يك پادگان نظامى بود - يا در حبس بودند ،يا آزاد ولى ممنوع الملاقات. علت عمده اين كه اين قدر امام (عليه السلام) تحت نظر بودند، اين بود كه دستگاه حكومت مى‏ دانست مهدى امت از صلب ايشان ظهور مى‏ كند و به خيال خود مى‏ خواستند جلوى امر الهى را بگيرند.

در هر يك از ائمه، گويى يك خصلت خاص، بيشتر ظهور داشته است. ايشان به هيبت و جلالت و حسن منظر ممتاز بودند؛ به طورى كه همه تحت تأثير سيماى حضرت قرار مى‏ گرفتند و حتى دشمنان، وادار به خضوع مى‏ شدند.

دیده شده در کتاب :سیری در سیره معصومین ،ص58.